A Pascua en Australia

Moitos australianos esperan con ganas a Pascua, xa que son unas ansiadas vacacións cheas de tradicións e tempo de lecer cos seres queridos. Os australianos, como moitos outros, tómanse una semana de descanso para celebrala pero os días máis importantes son o 25, 26, 27 e 28 de marzo. Estes días tamén se coñecen como venres santo, sábado de pascua, domingo de pascua e luns de pascua (Good Friday, Easter Saturday, Easter Sunday e Easter Monday).

Tradicións

A Pascua en Australia celébrase comendo todos os alimentos que non se podían comer durante a Cuaresma (carnes, pescado, derivados lácteos, ovos…). Por iso o último día da Cuaresma celébrase o Shrove Tuesday ou o Pancake Day. Como o nome ben o di, o alimento tradicional deste día é o Pancake, en España tamén se lle chama tortita. Consiste nunha mestura de ovos, graxas, leite e fariña. Se tedes interese en probar a facer uns pancakes caseiros a continuación atoparedes un enlace con varias receitas.

Pancakes

http://www.recetapancakes.com/

O domingo de pascua os nenos e os maiores saen a busca-los ovos de chocolate que agochou coello de pascua polos parques. Estes ovos son uns dos doces favoritos dos australianos. Dentro desta tradición existe unha polémica, xa que algúns australianos prefiren falar do Easter Bilby no canto do coello de pascua, xa que consideráno máis propio do seu país porque é unha especie en perigo autóctona.

huevos-pascua

Os doces típicos que se comen o venres santo en Australia son os Hot cross buns, uns bolos especiados feitos con froita seca e lévedo. No seguinte enlace atópase a receita.

hot cross buns

http://www.directoalpaladar.com/recetas-de-panes/hot-cross-buns-panecillos-de-viernes-santo-receta-de-semana-santa

Pero non todo é comer, nesta época teñen lugar moitos eventos deportivos e festivais de música. Sen dúbida vale a pena pasar a Pascua en Australia.

Goberno de Australia (2008): Easter in Australia [en liña] [Referencia do 23 de febreiro do 2016]. Dispoñible en: http://www.australia.gov.au/about-australia/australian-story/easter-in-australia

Marta Torres Piñeiro.

A presenza do español nas producións audiovisuais dos Estados Unidos

Nos últimos tempos a presenza de personaxes hispano falantes nas series de televisión aumentou consonte se incrementaba a porcentaxe de poboación hispana nos Estados Unidos. As producións audiovisuais son reflexo da consideración que se ten sobre este colectivo neste país e non é para menos: segundo o censo do ano 2010, neste país hai case 50 millóns e medio de hispanos. Sexa positiva ou negativa, esta percepción cultural apréciase tamén nos guións televisivos e ese é o obxectivo deste traballo: coñecer, a través do audiovisual, a valoración que se dá nos EUA do castelán.

O primeiro exemplo é a serie norteamericana Modern Family, que narra a historia dunha familia mediante a técnica do “mockumentary” ou falso documental. Nela, unha das parellas protagonistas é a formada por Jay, un home xa maiorciño separado da súa primeira esposa e actualmente casado con Gloria, unha muller colombiana máis nova ca el. Neste segundo personaxe é no que realmente apreciamos a percepción que teñen nos EUA da poboación falante de castelán, xa que nos mostra o que eles consideran a típica muller suramericana. Trátase dunha muller relixiosa de orixe humilde e sen estudos. Unha das características máis rechamante deste personaxe é o modo de manifestar os seus sentimentos, é sumamente expresivo e en moitos casos recorre ós berros como método de liberación persoal. Outro destes trazos característicos é o modo no que fala inglés, cun acento colombiano moi marcado e con frecuentes faltas na pronuncia das palabras.

Pero a cousa non remata aquí, ademais de todo isto, a personaxe de Gloria serve como espello que reflicte os prexuízos que existen contra os distintos países suramericanos.

Acaso todas estas características non son máis ca un reflexo das ideas preconcibidas que existen no país? Aínda que o tema está centrado, ata o de agora, en Modern Family, estas cuestións son extraíbles a calquera outra serie na que aparecen hispano falantes, xa que o mesmo ocorre, por exemplo, en Breaking bad. Unha serie que trata de preto o tema do tráfico de estupefacientes. Os personaxes hispanos estás sempre feitos baixo o mesmo patrón. Persoas de poucos estudos con traballos pouco especializados que non dominan a lingua.

Cada vez hai máis organizacións que tentan preservar e mellorar as condicións desta lingua, tamén cada vez son máis os partidos políticos que recorren ó español como método de atracción de votantes consonte hai máis poboación hispano falante,  pero os prexuízos seguen aí e non mudan e iso é algo que non cambiará se seguimos asociando unha serie de trazos ás persoas segundo a súa procedencia.

Bibliografía:

Arca Castro, M. (2015), «A distancia interlingüística na tradución», DERRUBANDO ISOGLOSAS     [blog], 25 agosto. [Ref. do 20 de febreiro de 2016]. Dispoñible en: https://derrubandoisoglosas.wordpress.com/2015/08/25/a-distancia-interlinguistica-na-traducion/

Buenaventura, R. (2012), «Idioma raro», El trujamán [en liña]. [Ref. do  22 de febreiro de 2016]. Dispoñible en: http://cvc.cervantes.es/trujaman/anteriores/octubre_12/02102012.htm

Marcos Madrid, N. (2011), «Las series estadounidenses hablan español», EL PAÍS [en liña]. [Ref. do  22 de febreiro de 2016]. Dispoñible en: http://blogs.elpais.com/quinta-temporada/2011/10/series-estadounidenses-espanol.html

Permuy Herculés de Solás, Iris C. (2014), «La gloriosa traducción del humor en el doblaje de Modern Family.», TRADUCARTE [blog], 28 agosto. [Ref do 20 de febreiro de 2016]. Dispoñible en: https://traducarte.wordpress.com/2014/08/28/la-gloriosa-traduccion-del-humor-en-el-doblaje-de-modern-family/

Rivero Moreno, N. (2011), «MODERN FAMILY (Recomendacion y reseña de las dos primeras temporadas)», MI PEQUEÑO MUNDO [blog], 15 decembro. [Ref. do  22 de febreiro de 2016]. Dispoñible en: http://mimundo-nerea.blogspot.com.es/2011/12/modern-family-recomendacion-y-resena-de.html

Alba Vicente Coedo

Evolución e influencia musical na República de Irlanda

Nesta entrada trataremos dun xeito resumido (non moito, pero algo) os inicios da música en Irlanda e a consecuente evolución e influencia ata hoxe en día. Polo que si, U2 e The Cranberries tamén.

Unha das ideas principais que temos que ter en conta é que existe pouca música irlandesa escrita, xa que a tradición era pasalo de voz en voz, oído en oído. Esta costume segue existindo; anímase ó alumnado de música tradicional a aprender as cancións de memoria aínda que existan as partituras pertinentes. A primeira mostra de música escrita está datada a 1762 e mostras tardías están accesibles na Irish Traditional Music Archive en Dublín.

Sábese que a música tradicional irlandesa tivo orixe na illa fai dous mil anos (cos Celtas) aproximadamente (con variantes primitivas dalgúns instrumentos actuais), o cal se temos en conta a data da primeira mostra escrita é aínda máis fascinante. Tras unha análise extensiva chegouse a conclusión de que estaban influenciados pola música dos territorios ó leste (por exemplo, pénsase que a arpa irlandesa realmente vén de Exipto).

Agora que mencionamos un dos instrumentos máis importantes imos pasar a este eido. Para máis información das orixes podedes consultar esta páxina:

http://www.irishcentral.com/roots/history/The-history-and-origins-of-traditional-Irish-music.html

Os instrumentos, ó igual que a música, experimentou cambios. A arpa cambiou de aspecto, por exemplo. Os instrumentos de percusión cambiaron de materiais e tamaño e outros cun aspecto primitivo evolucionaron ata o aspecto de hoxe en día, como o fiddle.

Instrumentos máis característicos

A frauta irlandesa vén de principios do século XIX, inspirado nos deseños dos frautistas clásicos. Polo xeral é de madeira cun sistema para o paso de aire simple (grosso modo, ten ocos que se tapan cos dedos mentres o aire pasa dende a peza para a boca ata o final da frauta).url.jpg

A gaita nacional de Irlanda, os Uilleann Pipes. Orixinalmente foron creadas no século XVIII; anteriormente empregábase unha gaita parecida ás escocesas.

imgres.jpg

O fiddle, é igual que un violín no seu aspecto físico. O seu nome refírese tamén á maneira de tocar con enerxía. Descrito en documentos por primeira vez por Europa nos séculos X-XI evolucionou ata o violín que coñecemos.

imgres.jpg

A arpa. A diferenza doutras arpas actuais, a irlandesa só ten un xogo de cordas (a arpa galesa ten tres xogos de cordas). Existen referencias textuais á arpa polo século XII, aínda que se pensa que orixinou en Exipto ou outros territorios de medio oriente. Tódalas referencias indican que os arpistas ocupaban un lugar alto na escaleira social.

A arpa máis vella que se conserva é do século XIV, conservada na Trinity College en Dublín.

images.jpg

O Bodhran é un tambor sen moita profundidade e cuberta cunha pel de cabra. Orixinalmente empregábase na caza do día de St. Stephen´s (o 26 de decembro) ata que foi incluído dun xeito informal nas quedadas musicais. Volveuse un instrumento oficial cando o compositor irlandés Sean O´Riada o incluíu na súa banda Ceoltoiri Chualann.

url.jpg

Para máis información: http://www.discoverdublin.ie/musical-pub-crawl/instruments/

 

 

Algunhas festas de música tradicional

O condado de Clare é coñecido como o capital da música tradicional. Xa de normal case cada noite teñen concertos improvisados e non oficiais nos bares en todo o condado. Ten un aire máis relaxado (igual que o ritmo da música en comparación co resto da illa) pero mantén o elemento folclórico como poden atestar Martin Hayes (un dos fiddlers máis famosos da illa) e Martin Gaffney  (un dos organizadores do All-Ireland Fleadh Cheoil na hÉireann) como por exemplo no Feakle Festival celebrado cada agosto.

Moita máis información en: http://www.ireland.com/en-us/events/music-and-theatre/traditional-music-and-dance/articles/trad-music/

 

Influencia na actualidade

Agora imos falar de U2 e The Cranberries, entre moitos outros.

Como é normal, a música da illa sufriu alteracións ó igual que o resto de Europa. Estou falando da música polifónica do século XV coa creación dun coro en Dublín.

Do século XVIII mencionamos a  John Andrew Stevenson (1761–1833) que compuxo en colaboración co poeta Thomas Moore e  Philip Cogan (1750–1833), un compositor de piano célebre. Do século XIX podemos mencionar a  Frederick May (1911–1985), Joan Trimble (1915–2000) e Brian Boydell (1917–2000).

Naturalmente agora están os grupos e músicos solistas como os xa mencionados U2, The Cranberries, The Script, Enya entre moitos outros (quero deixar constancia que é moi tentador escribir un listado enorme).

url.jpghqdefault.jpg

 

Coa crise da emigración toda a tradición musical, historia e costumes leváronse ó outro lado do océano onde se expandiu. Podemos observar que neste último centenario toda a música a nivel mundial estivo rebotando, por así dicilo, de lado a lado. Isto deu a que todo é influenciado por todo. Sen o Jazz (por poñer un exemplo fácil) non teríamos o Blues, o Be-Bop, Reggae, Pop, Rock dos 50 ata hoxe, a música Indie, o Heavy Metal e todas as súas variantes.

É certo que cada lugar dá combinacións e influencias distintas, por exemplo a música latina coa Salsa ou o Reggae de Jamaica, pero hoxe en día non o coñeceríamos como tal se non fora polas influencias do pasado. En Irlanda isto reflíctese nas composicións de Enya, por exemplo. Frecuentemente mestura elementos folclóricos coas técnicas actuais e o seu son particular. Moitas letras do grupo U2 teñen referencias claras á antiga Irlanda e a música tradicional, así como The Cranberries teñen cancións en protesta das situacións vividas nos últimos 30 anos.

Con todo isto quero dicir, e quero deixar constancia que é unha opinión persoal, a música de cada país tal como a coñecemos non existiría sen un punto de orixe. No caso de Irlanda, da súa música folclórica tradicional que remontamos a unha persoa ou grupo reducido de persoas cargadas con arpas antigas e as súas voces que recorrían os pobos e pasándoo ben facendo música que aínda está e estará presente en todo o que escoitemos, dalgunha maneira ou outra.

Estades dacordo, ou pensades que a medida que a música avanza olvidamos as súas orixes?

Anthony Smith.

Cultura en el lenguage: Argot Australiano.

La lengua es algo que está indudablemente ligado a la cultura de un país. A través de la historia de un país el idioma cambia para ajustarse a las necesidades de sus hablantes, y los cambios se realizan dentro de este y otros muchos aspectos culturales. Es por esto que surgen las frases hechas y el argot a lo largo de la historia de un país, haciendo que este se diferencie considerablemente de otros que hablan el mismo idioma. En este caso, el argot australiano es algo distintivo, ya que es un elemento cultural importante presente en el habla de los habitantes de nuestras antípodas.

Cairns_Australia_Beer_Run
Típicas stubby australianas.

Empezaremos tratando este tema con algo que todos los australianos aman y adoran: la cerveza. Normalmente cuando se pide una cerveza, se pide o un middy, una brownie o una tinny para diferenciar si quieres un vaso mediano, una botella o una lata. Además, las botellas de cerveza también tienen su propia denominación según su tamaño, habiendo throw down o botellines de cerveza que se pueden beber de un trago, stubby que son botellas pequeñas y rechonchas de 375 ml y tallie o longneck que son botellas grandes y con un cuello largo de 750 ml.

Los australianos también tienen su peculiar manera de llamar a la gente relacionada con su país. Por ejemplo, un ingleses sería popularmente llamado pom o pommie, un aussie sería un australiano, un mexican sería un habitante del sur de Australia, un banana bender sería alguien de Queensland y un sheepshagger sería un neozelandés. Este último además también se utiliza en Gran Bretaña para denominar despectivamente a los galeses, por lo que podría ser parte del argot inglés que pudo haberse mantenido en Australia desde la época colonial.

Además de estos nombres para referirse a diversas personas dependiendo de su origen,obviamente existe argot para referirse a diversos lugares dentro de Australia. Es el caso de ciudades como Perth, Brisbane o Adelaide que son referidas como The city of lights, Brisneyland y The city of churches respectivamente. También regiones enteras del país reciben nombres populares como es el caso de Victoria, que es llamado Garden state o Queensland que es llamado Sunshine state por su histórico slogan. Y como no, Australia para los australianos es The lucky country.

perth-australia-4
Ciudad de Perth.

La fauna australiana también tiene nombres peculiares. Habiendo una enorme cantidad de animales insólitos en el país, es normal que algunos reciban nombres nombres peculiares. El ejemplo más significativo es con el animal estrella de Australia: el canguro. Un bebe canguro que normalmente no abandonan la bolsa de su madre es un joey mientras que los canguros adultos en general son llamados roos. También hay nombres peculiares para otros animales a los que estamos más acostumbrados en Europa, como los cangrejos de río que son llamados mudbugs o los perros Scotch Collie, que en Australia son llamados Kelpie, siendo este nombre también el de una criatura mitológica escocesa.

Muchas de las frases hechas australianas son bastante significativas especialmente por su malsonancia y por su relación con los animales. Para decir que algo es inútil se dice as useful as tits on a bull, cuando alguien es muy malo es as mean as cat’s piss y cuando algo es obvio se dice stands out as dog’s balls. Sin embargo, algunas de estas frases hechas son algo menos chocantes, como por ejemplo, para decir que alguien no está bien de la cabeza se dice que tiene kangaroos loose on the top paddock o para decir que alguien está muy fuerte se diría as fit as a Mallee Bull.

coolahtops1
Uno de los Black Stump

Por último, hay que destacar algunas de las frases hechas están relacionadas con algún evento histórico o creencia popular del país. Un ejemplo es la frase to be beyond the Black Stump, equivalente a estar en el quinto pino. Esta frase hecha está ligada lugares marcados con un tronco negro que indicaba el límite del territorio colonial hace ya siglos. Otra también es Crook as Rockwood, la cual se usa para decir que alguien está gravemente enfermo. Esta frase está relacionada con Rockwood, el cementerio más grande del país.

Podría seguir hablando del vasto argot australiano, pero esto es para dejar claro que el idioma está ligado intrínsecamente a la historia de un país gracias a estas frases hechas, aunque si quieres saber algo más sobre argot australiano puedes ver este video o hacer click en este enlace. Gracias a sucesos históricos, creencias populares o tradiciones, el idioma evoluciona de una forma peculiar para transmitir información de una manera diferente entre los individuos de un país.

Por Jacobo Alcalde Bravo.